مدل راهبري

سياست خارجي توسعه محور

در  دنياي امروز بدون همکاري و برقراري مناسبات با کشور ها و سازمان هاي بين المللي تاثير گذار جهاني نمي توان به اهداف بلند مدت و حتي ميان مدت دست يافت .  شايد بتوان اهداف کوتاه مدت را پيمود اما عدم ثبات در تصميم گيري ها و فقدان نگاه جهاني و رصد کردن مناسبات و معادلات دنياي پيراموني برنامه ها را پيچيده تر و مشکلات را مضاعف خواهد نمود.  به تجربه ثابت شده که کشورها به واقعيت نه به ذهنيت در خانواده جامعه جهاني قرار دارند و سياست هاي داخلي بي تاثير از سياست هاي جهاني نيست و همين طور  سياست خارجي نيز متاثر از سياست داخلي و گفتمان حاکم بر فضاي سياسي درون حاکميتي است. از اين رو کشورهاي در حال توسعه از جمله ايران براي  تبديل به کشوري توسعه يافته نيازمند باز تعريف مدل توسعه خود و ارائه دکتريني متناسب با هدف توسعه در عرصه سياست خارجي است .مدل توسعه محور با رويکرد سياست خارجي را مي توان اينگونه تبيين کرد.

هدف :

تمام جهت‌گيري‌ها، موضع‌گيريها و اقدامات در حوزه  سياست خارجي با محوريت توسعه است.

مفروضات:

1) توسعه همه جانبه  در بستر خارجي و بين‌المللي ويژه‌اي امکان پذير مي‌شود که سياست خارجي هر کشور بايد آن بستر را مهيا سازد.

2) سياست خارجي هر کشور در عمل تمام الزامات ناشي از آن رامي پذيرد و هدفي جز توسعه را مبناي خود قرار نمي دهد.

3) توسعه در اولويت نخست اهداف سياست خارجي قرار مي گيرد و ديگر اهداف سياست خارجي چون امنيت تابعي از توسعه فرض مي‌شود.

 برخي از اصول سياست خارجي توسعه محور:

1. همزيستي مسالمت‌آميز

2. تنش‌زدايي

3. اعتمادسازي مداوم.

4. چندجانبه‌گرايي.

5. ايجاد وابستگي متوازن (به نوعي که طرف‌هاي متعامل  نتوانند به اعمال فشار جدي بپردازند).

6. تلاش پيگير و مداوم براي گسترش مناسبات تجاري سودمند