مثنوی شیعه - فرزاد خلفي

+ مثنوي شيعه
محمد رضا آقاسي شاعر فقيد و محبوب اهل بيت بود که با اشعار حماسي و عاشورايي خود شور و غوغايي شگرف در ميان شنوندگان و خوانندگان اشعارش بر مي انگيخت . يادش گرامي باد . شعر زير گزيده اي از سروده ي زيباي او با نام مثنوي شيعه است . ساقي امشب باده از بالا بريز**باده از خم خانه مولا بريز باده اي بي رنگ و آتش گون بدهزان که دوشم داده اي افزون بده اي انيس خلوت شبهاي منمي چکد نام تو از لب هاي من محو کن در باده ات جام مراکربلايي کن سرانجام مرا يا علي درويش و صوفي نيستمراست مي گويم که کوفي نيستم ليک مي دانم که جز دندان توهيچ دندان لب نزد بر نان جو يا علي لعل عقيقي جز تو نيستهيچ درويشي حکيمي جز تو نيست لنگ لنگان طريقت را ببينمردم دور از حقيقت را ببين مست ميناي ولايت نيستندسرخوش از شهد ولايت نيستند خيل درويشان دکان آراستندکام خود را تحت نامت خواستند خلق را در اشتباه انداختنديوسف ما را به چاه انداختند کيستند اينان رفيق نيمه راهوقت جان بازي به کنج خانقاه فصل جنگ آمد تما شا گر شدندصلح آمد لاله ي پرپر شدند دل به کشکول و تبر زين بسته اندبهر قتلت تيغ زرين بسته اند موج ها از بس تلاطم کرده اندراه اقيانوس را گم کرده اند موجها را مي شناسي مو به موشرحي از زلف پريشانت بگو بازکن ديباچه توحيد راتا بجويد ذره اي خورشيد را يا علي بار دگر اعجاز کنمشتهاي کوفيان را باز کن باز کن چشمان نازآلوده رابنگر اين چشم نياز آلوده را باز گو شعب ابي طالب کجاستآن بيابان عطش غالب کجاست تا ز جور پيروان بوالحکمسنگ طاقت زا ببندم بر شکم تشنگي در ساغرم لب ریز شدزخم تنهایی فساد انگیز شد آتشی افکند بر جان و تنمکین چنین بر آب و آتش می زنم تاول ناسور را مرحم کجاستمرحم زخم بنی آدم کجاست مرحم ما جز تولای تو نیستیوسفی اما زلیخای تو کیست شاهد اقبال در آغوش کیستکیسه نان و رطب بر دوش کیست کیست آن کس کز علی یادی کندبر یتیمان من امدادی کند دست گیرد کودکان شهر راگرم سازد خانه های سرد را ای جوان مردان جوان مردی چه شدشیوه رندی و شب گردی چه شد شیعگی تنها نماز و روزه نیستآب تنها در میان کوزه نیست کوزه را پر کن ز آب معرفتتا در او جوشد شراب معرفت حرف حق را ازمحقق گوش کنوز لب قرآن ناطق گوش کن گوش کن آواز راز شاه راصوت اوصیکم به تقو الله را بعد از او بشنو و از نو امرکمتا شوی آگاه بر اسرار خم خم تو را سر شار مستی می کندبی نیاز از هر چه هستی می کند هر چه هستی جان مولا مرد باشگر قلندر نیستی شب گرد باش سیر کن در کوچه های بی کسیدور کن از بی کسان دل واپسی ای خروس بی محل آواز کنچشم خود بر بند و بالی باز کن شد زمین لبریز مسکین و یتیمما گرفتار کدامین هیئتیم با یتیمان چاره لا تقحر بودپاسخ سائل و لا تنهر بود دست بردار از تکبر و ز خطاشیعه یعنی جود و انفاق و عطا باده ی مما رزقناهم بنوشینفقون بنیوش و در انفاق کوش هم بنوش و هم بنوشان زین سبولم تناول بر حتا تم حقول یا علی امروز تنها مانده ایمدر هجوم اهرمن ها مانده ایم یا علی شام غریبان را ببینمردم سر در گریبان را ببین گردش گردونه را بر هم بزنزخم های کهنه را مر حم بزن مشک ها در راه سنگین می رونداشک ها از دیده رنگین می روند مشکها ی خسته را بر دوش گیرا شکها را گرم در آغوش گیر حیدرا یک جلوه محتاج توامدار بر پا کن که حلاج توام جلوه ای کن تا که موسایی کنمیا به رقص آیم مسیحایی کنم یک دوگام از خویشتن بیرون زنمگام دیگر بر سر گردون زنم گام بردارم ولی با یاد توسر نهم بر دامن اولاد تو شیعه یعنی شرح منظوم طلباز حجاز و کوفه تا شام وطلب شیعه یعنی یک بیابان بی کسیغربت صد ساله بی دلواپسی شیعه یعنی صد بیابان جستجوشیعه یعنی هجرت از من تا به او شیعه یعنی دست بیعت با غدیربارش ابر کرامت بر کویر شیعه یعنی عدل و احسان و وقارشیعه یعنی انحنای ذوالفقار از عدالت گر تو می خواهی دلیلیاد کن از آتش و دست عقیل جان مولا حرف حق را گوش کنشمع بیت المال را خاموش کن این تجمل ها که بر خوان شماستزنگ مرگ و قاتل جان شماست می سزد کز خشم حق پروا کنیمدر مسیر چشم حق پروا کنیم این دو روز عمر مولایی شویممرغ اما مرغ دریایی شویم مرغ دریای به دریا می رودموج بر خیزد به بالا می رود آسمان را نور باران می کندخاک را غرق بهاران می کند لیک مرغ خانگی در خانه استروز و شب در بند مشتی دانه است تا به کی در بند آب و دانه ایدغافل از قصاب صاحب خانه اید شیعه یعنی وعده ای با نان جوکشت صد آیینه تا فصل درو شیعه یعنی قسمت یک کاسه شیر بین نان خشک خود با یک اسیر چیست حاصل زین همه سیر و سلوکتاب و تاول چهره و چین و چروک سالها صورت ز صورت با ختیمتا ز صورت ها کدورت یافتیم یک نظر بر قامتی رعنا نبودیک رسوخ از لفظ بر معنا نبود گر چه قرآن را مرتب خوانده ایماز قلم نقش مرکب خوانده ایم سوره ها خواندیم بی وقف و سکونکس نشد واقف به سر یسرون سر حق مستور مانده در کتابعالمان علم صورت در حجاب ای برادر عالمان بی عملهمچو زنبورند لاکن بی عسل علمها مصروف هیچ و پوچ شدجان من برخیز وقت کوچ شد از نفوذ نفس خود امداد گیرسیر معنا را ز مجنون یاد گیر ای خوش آن جهلی که لیلایی شویمهر نفس لا گوی الایی شویم تا به کی در لفظ مانی همچو منسیر معنا کن چو هفتاد و دو تن همچو یحیا گر نهی سر در طبسمی شود عریان به چشمت سر حق شیعه یعنی عشق بازی با خدایک نیستان تک نوازی با خدا شیعه یعنی هفت خطی در جنونشیعه طوفان می کند در کا کنون شیعه یعنی تندر آتش فروزشیعه یعنی زاهد شب شیر روز شیعه یعنی شیر یعنی شیرمردشیعه یعنی تیغ عریان در نبرد شیعه یعنی تیغ تیغ مو شکافشیعه یعنی ذوالفقار بی غلاف شیعه یعنی سابققون السابقونشیعه یعنی یک تپش عصیان و خون شیعه باید آب ها را گل کندخط سوم را به خون کامل کند خط سوم خط سرخ اولیاستکربلا بارز ترین منظور ماست شیعه یعنی بازتاب آسمانبر سر نی جلوه رنگین کمان از لب نی بشنوم صوت تو راصوت انی لا اری الموت تو را یا حسین ، پرچم زلفت رها در باد شدواز شمیمش کربلا ایجاد شد آنچه شرح حال خویشان تو بودتاب گیسوی پریشان تو بود می سزد نی نکته پردازی کنددر نیستان آتش اندازی کند صبر کن نی از نفس افتاده استناله بر دوش جرس افتاده است کاروان بی میر و بی پشت و پناهدر غل و زنجیر می افتد به راه می رود منزل به منزل در کویرتا بگوید سر بیعت با غدیر شیعه یعنی امتزاج نار و نورشیعه یعنی رأس خونین در تنور شیعه یعنی هفت وادی اظطرابشیعه یعنی تشنگی در شط آب شیعه یعنی دعبل چشم انتظارمی کشد بر دوش خود چهل سال دار شیعه باید همچو اشعار کمیلسر نهد برخاک پای اهل بیت یا پرستش وار در پیش هشامترک جان گوید به تصدیق امام مادر موسی که خود اهل ولاستجرعه نوش از باده جام بلاست در تب پژواک بانگ الرحیلمی نهد فرزند بر دامان نیل نیل هم خود شیعه ی مولای ماستاکبر اوییم و او لیلای ماست شیعه یعنی تیغ بیرون از نیام**این سخن کوتاه کردم والسلام
	نظرات شما ()
¤ نوشته شده توسط فرزاد خلفي در ساعت 5:27 عصريکشنبه 5 آذر 1385